در ارزوی حقیقت

تصور عشق هم زیباست..ان کوچه های سرد و تاریک و غمناکی را می بینم که اکنون نمی توانم از انها رد شوم اما در ان سوی ذهنم می بینم که با تو به چه اسانی از انها عبور میکنم.لحظه های سختی را تصور می کنم که با تو بودن به من ارامش می دهد..چه زیباست عشق..حتی خیال هم زیباست..ان غروبی که سالها با دلتنگی و افسردگی از کنارش گذشتم اکنووون احساس با تو بودن در ان غروب چه زیباست....و چه زیباست ان لحظه ای که من و تو با هم از عشق بگوییم چون غم در ان لحظه تسلیم شادی ماست..کدامین احساس از عشق زیبا تر است و کدامین لحظه زیبا تر از ان است که تو را از عمق علاقه احساس در اغوش بکشم..نمیدانم..نمیدانم ایا این رویایم روزی به حقیقت مبدل خواهد شد یا نه.....ولی بدان که زندگی بدون تو و بدون اندیشه ی خیال تو بی معناست و من زنده ام چون تو هستی و چون تو نفس میکشی و بدان میمیرم بدون تو..و بدان که میمیرم اگر بر احساسم پا بگذاری..زیبا ترین خیال تویی..و چه زیباست انگاه که در سکوت شب با هم بگذریم از کوچه های گذشته ..کوچه هایی که روزی در غم تنهایی تو هر شب انجا خانه ی من بوود و بشکنیم ان غم و ان سکوت همیشگی را ...و چه زیباست به زانو در اوردن غم

دوست دارم فریاد بزنم بر بلندای اسمان ابی و از خدایم بخواهم حقیقت ارزوهایم را..تو را قسم می دهم به تنها یکتای عالم تو را به احساس شقایق ها تو را به طراوت شبنم و اشکهایی که برایت ریختم قسم میدهم که مرا باور کنی و خاطرم را در خاطرت فراموش نکنی

اندر دل بی وفا غم و ماتم باد          ان را که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد     جز غم که هزار افرین بر غم باد

فرار از سکوت

درون این قفس اسیرم آن سو که نوری در آن زندگی نمیکند آنجا که سیاهی خانه دارد و سکوت مهمان ان است...آنجا که جز غم هم نشینی نداری آنجا که شبنم صبح با غم در آمیخته و طلوع خورشیدش غباری مه گرفته است ...آنجا که سایبان خیال مرگ است وآنجایی که تنهایی یار جاودانه ی توست و بارانش سنگهای سیاهیست که بر سر می بارد و غروبش تنها نقش غمی است که بر آسمان می بینی...

من اینجا اسیرم پشت این قفس وبه راهی جز فرار بر خود نمی اندیشم و تنها چشمانم را می بندم و پناه میبرم به ان نوری که در دور می بینم..اما به هر سو که می رسم جز غم و سکوت نمی یابم من میدانم که اینجا در خلوتی مبهوت گرفتارم وراهی ندارم جز اینکه تو بسویم ایی تا روزی که بیایی و با تو بیاید شادی و نور و گم شود غم و سیاهی...من در ارزوی آن لحظات زیبا چه آسان در آینجا زیستم و همچنان چشم به راه خواهم ماند تا روزی بهار را برایم هدیه اوری.......

باید بروم

باید بروم صدایی از بیشه مرا می خواند و در اینجا هجومی سرد بر تار دلم چنگ درد می اندازد...باید انگار ببندم بارم و همین امشب باید بروم سهم این ثانیه ها دلتنگی است و در آغوش کسی سایه ی من پندار نیست دست هایم هم تنهاست و حصاری سرد بر گرد نفس هایم است می برم در آب پایم را من تا عبور خنک آب بر آن بوسه زند گامهایم خسته اند چشمهایم خسته... بی گمان باید بروم جاییکه که عشق را احساس را مردم ان می فهمند.